خوش به حال آسمون كه هر وقت دلش بگيره بي بهونه مي باره...

به كسي توجه نمي كنه...از كسي خجالت نمي كشه...

 مي باره و مي باره... اينقدر مي باره تا آبي شه... آفتابي شه...

كاش...كاش مي شد مثل آسمون بود...كاش مي شد وقتي دلت گرفت

اونقدر بباري تا بالاخره آفتابي شي...

بعدش هم انگار نه انگار كه بارشي بوده. 

فصل حقیقی عشق لحظه ای است که

دریابیم که تنها ما عاشقیم

و کس دیگری چون ما عاشق نبوده

و هیچ کس دیگر نیز چون ما عاشق نخواهد شد

                                                    مرا در غربت فردا رها کرد

     دلم در حسرت دیدار او ماند

                                                 مرا چشم انتظار کوچه ها کرد

   تمام هستی ام بود و ندانست

                                                که در قلبم چه آشوبی به پا کرد

    و او هرگز شکستم را نفهمید

                                                     اگرچه تا ته دنیا صدا کرد

که تو چون آب پاک و زلال هستی

زلال و روان

آری تمام عمر با تمام وجودمی گویم

تا ابد تا همیشه

دوستت دارم

وقتی نگاهت

در وسعت سادگی قلبم جاریست

سکوت واژه ها

لبریز تمناست

و تنها

تبسم معصومانه یک نگاه

در ازدحام سرد

دیروزهای رفته

تمام صمیمیت فردا را

به انتظار نشسته است...

زمان...

بس کند می گذرد برای آنها که در انتظارند

بس تند می گذرد برای آنان که می ترسند

بس طولانی است برای آنان که در اندوهند

و بس کوتاه برای آنان که سرخوش اند

اما ابدی است برای آنان که عاشق اند...

                     عشق...

مشکلی نیست که عشق نا توان از درمان آن باشد

دردی نیست که عشق ناتوان از درمن آن باشد

دری نیست که عشق ناتوان از گشودن آن باشد

دیواری نیست که عشق ناتوان از فروریختن آن باشد

گناهی نیست که عشق ناتوان از شستن آن باشد

مهم نیست که غم تا کجا ریشه دوانده

درک کافی از عشق نوشداروی تمام اینهاست...

اگر بتوانی چنانکه باید عشق بورزی

شادترین و تواناترین موجود در جهان خواهی بود.

              از اینکه به وبلاگ من آمدید متشکرم.

لطفا نظرات و پیشنهادات خود را به وبلاگ ارسال کنید.